داستان کوتاه – وحید گل بهاری

تعویذ

 جمله و گاه بند ِ نخست، دروازه‏ی داستان است. این دروازه به روی نویسنده و خواننده آسان باز نمی‏شود.

رمان ´تعویذ´ [Amuleto  (۱۹۹۹)] از روبرتو بالانیو (۱۹۵۳-۲۰۰۳)، نویسنده‏ی شیلیایی دروازه‏ای دارد باشکوه که آسان و زیبا به خواننده خوشامد می‏گوید (به زبان اصلی باید خواند):

 ”این داستان وحشت‏ناکی خواهد شد. داستانی از جنایت، خشونت و کشتار. اما چنین نخواهد شد، به این دلیل ساده که من دارم روایت‏اش می‏کنم. رشته‏ی سخن در دست من است، و به این دلیل داستان وحشت‏ناکی نخواهد بود. با این همه روایتی است از جنایتی وحشت‏ناک.

من دوست همه‏ی مکزیکی‏ها هستم. می‏توانم بگویم: من مادر ِ شعر مکزیک هستم، اما بگذار این را نگویم. من همه‏ی شاعران را می‏شناسم و همه‏ی شاعران مرا می‏شناسند. پس می‏توانم این را بگویم. من مادر هستم و قرن‏هاست که این باد سخت از سوی دریا می‏وزد، اما به‏تر است این را نگویم. می‏توانم مثلن بگویم: من زمانی با آرتوریتو بلانیو آشنا شدم که جوانک خجالتی هفده ساله‏ای بود که نمایش‏نامه و شعر می‏نوشت و هنوز نمی‏توانست نوشخواری کند، اما این حرف زیادی است و به من آموخته‏اند (با شلاق و میله‏ی آهنی به من آموخته‏اند) که به‏تر است حرف‏های زیادی را حذف کنی و به محتوا بپردازی.

آن‏چه می‏توانم بگویم، نام ِ خودم است.

….”  

پیش‏تر، کار دیگری از این نویسنده معرفی شده بود:

 روبرتو بولانیو

بلا نزدیک می‏شود، در باره‏ی رمان ۲۶۶۶

نیروی داستان و داستان‏گویی ِ روبرتو بولانیو بی مهار است. ” جان بانویل” در گاردین نوشته است: ´اصالت و توان تخیل او در تردید ِ نابودساز ِ او نسبت به اساس ِ تخیل است´.

از این کوتاه‏تر و به‏تر نمی‏توان گفت.