روزی روزگاری … در هالیوود

کوئینتن تارانتینو در فیلم روزی روزگاری … در هالیوود بازی می‌کند با سکوت و حرف زدن، با دیدن و نادیده شدن و با داستان که روایت می‌شود و نمی‌شود.

هالیوود 1969. به زمانی که آرمان‌های فرهنگ هیپی دست‌نایافتنی به نظر می‌رسند و صنعت فیلم درگیر است با کشاندن فرهنگ جوانان در تولید فیلم؛ خشونت و آشفته‌گی وارد هالیوود می‌شود؛ نخست بر پرده‌ی سپید. با فیلم‌های آکنده از خشونت (بانی و کلاید از آرتور پن، 1967) و پرسش‌های هستی‌گرایانه (سبک‌سواران / Easy Riderاز دنیس هاپر، 1969) می‌توان گفت که سال 1969 سالی‌ست که واقعیت جای تخیل می‌گیرد.

.این صحنه‌ای است که فیلم روزی روزگاری … در هالیوود تارانتینو بر آن استوار است. چند روزی از سال 1969 در پی سه شخصیت راه می‌افتد که هرکدام به گونه‌ای نقشی دارند در هالیوود آن زمان: هنرپیشه‌ای در بازگشت، بدل‌کاری بدون کار و خانم هنرپیشه‌ای در راه ِ شهرت. ریک دالتون (لئوناردو د کاپریو) با نقش اول در وسترن تله‌ویزیونی به شهرت رسیده. کارش به سختی تا این‌جا رسیده. کلیف بوث (برد پیت) بدل‌کار اوست و نیز راننده، همه‌کاره و حامی‌اش. اوست که به دالتون می‌گوید که نباید فراموش کند کیست: Rick fucking Dalton. اما دالتون می‌ترسد که در هالیوود به فراموشی سپرده شود. بعد هم زن هنرپیشه‌ای‌ است که بازی در تنها یک فیلم می‌تواند به موقعیت ‘it girl’ برسد: شارون تیت (مارگوت رابی)، تازه ازدواج کرده و به خیابان سیلو درایو در هالیوود آمده و همسایه‌ی کناری ریک دالتون شده.   

Advertisements

06/09/2019 at 20:35 بیان دیدگاه

دستور کار ِ نویسنده

27/08/2019 at 22:36 بیان دیدگاه

بی انتهای ِ بی‌انتهایی

09/05/2019 at 21:59 بیان دیدگاه

غزل ِ بلعنده‌ی پول

غزل ِ بلعنده‌ی پول

که در آن کلیساها می‌سوزند

چنین می‌گویند، دم ِ دورویی

نوتردام بازسازی خواهد شد

با پولی که نادیده

معنای رستگاری خواهد داشت

برای ناداران و بیماران درمان خواهند شد.

از آغاز همین بوده است.

اغراق در شکوه ِ خدا  

جان ِ دین است و نمایش ِ توانایی‌ش.

کلیساها که بسوزند، نمادهای هنر

و خودپسندی و همه چیز

که غرب را چنین بزرگ و

غیرقابل تحمل کرده خواهد سوخت.

هدف بمب‌ها و تپانچه‌ها می‌شود

آن‌که تاب ِ غرب دیگر ندارد.

آن‌که گردن فراز می‌کند، دست انداخته بر جان‌ ِ ما.

24 آپریل 2019

ایلیا لیونارد فایفر (Ilja Leonard Pfeijffer) – شاعر هلندی

چاپ شده در پیوست ادبی جمعه 26 آپریل 2019، روزنامه NRC چاپ هلند

01/05/2019 at 06:46 بیان دیدگاه

خلوت ِ تن، شورش ِ تن

25/03/2019 at 03:30 بیان دیدگاه

آموس اوز درگذشت. زنده باد آموس اوز

«در خانه‌ی کوچک ِ همکف سی متر مربعی با سقفی کوتاه زاده و بزرگ شدم. پدر و مادرم روی مبل تختخواب‌شو می‌خوابیدند که شب بازش می‌کردند و همه‌ی عرض ِ اتاق می‌پوشاند. صبح جمع‌اش می‌کردند و می‌چسباندند به دیوار. رختخواب می‌گذاشتند در کشوی زیر آن، پارچه‌ای خاکستری می‌کشیدند روش و چند بالشک ِ گل‌دوزی با نقش‌های شرقی می‌گذاشتند روش و کاری می‌کردند که هر نشانه‌ی خواب ِ شبانه پنهان شود. این، تنها اتاق خواب نبود؛ اتاق کار، کتاب‌خانه، اتاق غذاخوری و نشیمن هم بود.»

آموس اوز (Amos Oz)، تنها فرزند پدری گوشه‌گیر و منطقی و مادری رومانتیک و افسرده، بزرگ شده در خانه‌ای خُرد و انباشته از کتاب. او نیز رهایی در کتاب می‌جست و به خانواده‌ی خود، چونان شخصیت‌های تراژیک داستان‌های چخوف و تولستوی می‌نگریست. دوازده ساله بود که مادرش خودکشی کرد. این روی‌داد ِ دردناک بر زندگی‌ش تاثیری جبران‌ناپذیر گذاشت. در چهارده‌ساله‌گی خانه‌ی پدری ِ انباشته‌ی تنگناهراسی واگذاشت و به کیبوتص رفت. رانندگی کرد و نوشت.

داستان عشق و تاریکی، رمانی‌ست پر از متافورهای زیبا، طنز و ظرافتی بی‌نظیر. آموس اوز به شکلی استادانه، زندگی خود با صدو بیست سال سرگذشت خانواده‌گی در هم بافته. ‌خانواده‌ای از اودسای لهستان و پراگ، برخی جان به دربرده از هولوکاست که سرانجام به اسراییل می‌آید. آموس اوز توجه خاصی داشت به تاریخ فرهنگ و سیاست اسراییل. داستان‌هاش همه روایتی افسانه‌ای‌اند درباره‌ی خانواده‌، نسل، درد و رنج و شادی.

در رمان خودزندگی‌نامه‌ی آموس اوز – پلنگ در زیرزمین (1997)- پسر یهودی 12 ساله به نام پروفی در اورشلیم با پلیس خوش‌قلب بریتانیایی طرح دوستی می‌ریزد. سال 1947 است، یک‌سال پیش از بنای کشوری به نام اسراییل. تنش میان صهیونیست‌ها و بریتانیایی‌ها که بر کشور فلسطین سلطه دارند، به اوج رسیده است.

پروفی – که خواننده خیلی زود پی‌می‌برد باید خود نویسنده باشد-، با دوستان‌اش گروه مخفی تشکیل داده و در خیال قصد اخراج بریتانیای اشغال‌گر از فلسطین دارند. گروه، درست به دلیل برنامه ضدانگلیسی، دوستی میان پروفی و پلیس انگلیسی را چندان خوش ندارد، گرچه مرد پلیس با برنامه بریتانیا موافق نیست و می‌خواهد از پروفی عبری بیاموزد تا بتواند یهودیان را به‌تر درک کند. آموس اوز با این درک و تفاهم سر و کار دارد، اما برای نوجوانان گروه، مرغ یک‌پا دارد: پروفی، یا همان اوز خائن است.

نام ِ آموس اوز، سال‌ها به عنوان نامزد جایزه‌ی ادبی نوبل برده شد. بیش از چهل کتاب از او منتشر شده که به سی و هفت زبان ترجمه شده است.

برگردان ِ پارسی رمان  آیه‌های هستی و مرگ در این نشانی می‌یابید.   

https://koushyarparsi.files.wordpress.com/2009/05/aye-haye-hasti-va-marg-amos-oz3.pdf

29/12/2018 at 12:42 بیان دیدگاه

کاراواجو در اوترخت

میکل آنجلو مریسی دا کاراواجو (Michelangelo Merisi da Caravaggio) تا نیمه‌ی دوم سده‌ی بیستم، نگارگری فراموش شده بود. گو که در تاریخ ِ نگارگری ِ اروپا، هنرمندان اندکی به اندازه‌ی کاراواجو بر هنر جهان تاثیرگذار بوده‌اند. هنر نگارگری رادیکال و بی‌نظیرش پس از سال ِ 1600 الهام‌بخش بسیاری از نگارگران غرب بوده است. نگارگران جوان می‌رفتند به رُم و ناپل تا کاربرد انقلابی نور و سایه [سایه روشن/chiaroscuro] تماشا کنند و شیوه‌ی واقع‌گرا، نمایشی و گزینش موضوع.

27/12/2018 at 22:23 بیان دیدگاه

نوشته‌های پیشین


دسته‌ها

  • Blogroll

  • خوراک‌ها