درباره‏ی جان کورین

01/01/2013 at 03:05 بیان دیدگاه

John Currin
روزی روزگاری: هنرمند به جست و جوی نهایت ِ تجرید باید راه درازی می‏پیمود. پیت موندریان با کشیدن ِ چشم‏انداز آغاز کرد. کارش خوب بود، اما استثنایی نبود. بعدها درخت ِ موندریان رنگ تند نارنجی گرفت، با آسمانی که آبی‏ش در پس‏زمینه جیغ می‏کشید. هیچ آبی ِ آسمان – حتا آسمان فراز مدیترانه- نمی‏توانست چنین باشد.
اندکی بعد رنگ نارنجی از کار او رفت و تنها سه رنگ ماند: سرخ، زرد و آبی، با خط‏های ِ حاشیه‏ی به سیاهی زغال. بعدها این خط‏ها نیز خلاصه شدند به دو خط ِ افقی و عمودی.
کرک وارندو [Kirk Varnedoe] نام کتاب‏اش درباره هنر تجریدی را تصویرهای هیچ [Pictures of Nothing](2006) نامیده است. موندریان بر پرده‏هاش به جست و جوی رفتار هیچ بود که با خط ِ سیاه دو نیم می‏شد. از این رو آیا هیچ «چیزی کم‏تر از هیچ» می‏شد؟ نمای بیش‏تری می‏گرفت؟ کدام یک از این دو می‏تواند ساکت و صامت‏تر باشد: ممکن‏ترین رنگ اکریل سپید بر بوم کرباس یا «چهارگوش سیاه» (1914-1915) از ماله‏ویچ؟ کدام رنگ نشان ِ عدم ِ حضور، هیچ ِ پیش از انفجار بزرگ دارد: دیده نشدنی ِ سپید یا پوشاننده‏ی سیاه؟
هنرمندان بسیاری حاضرند زندگی‏شان را بدهند برای یافتن پاسخ.

Advertisements

Entry filed under: Uncategorized.

جیمز اِنسور و رنگ‏های ِ مرگ علاقه به همه چیز. درباره‏ی جان آپدایک

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


گاه‌شمار

ژانویه 2013
د س چ پ ج ش ی
« دسامبر   فوریه »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Most Recent Posts


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: